|
ستاك
|
||
|
جايي براي فكر كردن |
42- سرچشمه ی همه ی علم ها از حق تعالی است و با ارتباطی قوی تر علم های ظاهری جان واقعی می گیرند.
خوشی های غیرواقعی کوتاه مدت و گذرا هستند ولی شناخت خوشی های واقعی در عقل ما نمی گنجد.
انديشه و ادراک به مهمان تشبیه شده است که هر چه بیشتر باشند نیاز به خانه ای بزرگتر و طعامی بیشتر دارند، عقل و ادراک نیز چنانچه بزرگ تر شوند دیگر در خانه نمی گنجند و حانه را ویران می کنند و نیاز است که خانه های جدید ساخته شود که بر خلاف خانه قبلی (این عالم) که با پرده پوشیده شده بود این خانه پرده هایی دارد که باعث روشنایی می شود و موارد پنهان را آشکار می کند.
43-عربی
44- تدبیر کند بنده و تقدیر نداند تدبیر بتقدیر خداوند نماند
انسان بارها و بارها تصمیم نادرست می گیرد و هیچ کاری بر طبق میلش پیش نمی رود، ولی حتی بعد از اینکه متوجه می شود آن تصمیم ها و تدبیرها بی فایده بوده است باز هم در موقعیتی دیگر مجدد تابع اندیشه و اختیار خود می شود.
در عالم آن واقع شود که او خواهد و مراد ملک اوست و مقصود تابع او (جبر مطلق!؟!)
قرآن دیبایی دو رویه است، بعضی از این روی بهره می یابند (لذت ظاهر) و بعضی از آن روی (درک معانی) و هر رو راست است چون حق تعالی می خواهد که هر دو قوم ازو مستفید شوند.
هرجا که باشی و در هر حال که باشی جهد کن تا محب باشی و عاشق باشی و چون محبت ملک تو شد همیشه محب باشی در گور و در حشر و در بهشت الی مالا نهایه. چون تو گندم کاشتی قطعاً گندم روید و در انبار همان گندم باشد و در تنور همان گندم باشد.
45- گدایی از حق کن و حاجت از او خواه و هر که بر او اعتماد کرد هیچ ضایع نشد.
مومن آنست که بداند در پس این دیوار کسی است که یک به یک بر احوال ما مطلع است و می بیند.
46- منصب و بلندی و دولت دنیا همانند داری بسیار بلند است و خداوند افراد سرشناسی چون فرعون و نمرود را بر این دار می آویزد تا تمامی خلایق مطلع شوند و از آن درس بگیرند.
این عالم محفل اظهار حق است و بی مثبت و بی نافی این محفل رونقی ندارد و هر دو مظهر حقند.
مومن چون خود را فدای حق کند از بلا و خطر و دست و پا چرا اندیشد چون سوی حق می رود چه حاجتست.
47-عربی
48-طمع زیاد باعث ناشکری می شود و فرصت استفاده مناسب از نعمت را می گیرد.
49-اگر به کار دین مشغول شوی دنیا بدنبال تو می آید و اگر به کار دنیا مشغول شوی دین به سراغ تو می آید. (گزاره دوم؟!)
حاجت دنیا و رسیدن به آن مانند اینست که در خواب چیزی بخواهی و بخوری ولی وقتی بیدار می شوی هیچ سودی برای تو ندارد.
|